خـُــرّم آن روز کـزیـن مـنـــــزل ویـران بـروم
راحـت جـان طـلـبــم و ز پـی جـانـان بـروم
گـر چه دانـم که به جایی نـبـرد راه غـریـب
مـن بـه بـوی سـر آن زلـف پـریـشـان بـروم
دلـم از وحـشـت زنـدان سـکـنــدر بـگـرفـت
رخـت بـر بـنـدم تـا مـُلـک سـُلـَیـْمـان بـروم
چون صـبـا بـا تـن بـیـمـار و دل بـی طـاقـت
بـه هــواداری آن ســـــــرو خـرامــان بــروم
در ره او چـو قـلـم گـر بـه سـرم بـایـد رفـت
بـا دل زخـم کـش و دیـــدهی گـریـان بـروم
نـذر کـردم گـر ازیـن غـــم بـه در آیـم روزی
تـا در مـیـکـــده شـادان و غـزلـخـوان بـروم
بـه هــــواداری او ذرّه صـفـت رقـص کـنــان
تـا لـب چشمهی خورشید درخشان بـروم
تـازیـان را غـم احـوال گـرانبـاران نـیـسـت
پـارسایان مـددی! تا خوش و خندان بـروم
ور چو حـافــظ ز بـیـابـان نـبـرم ره بـیـرون
هـمــــره کـوکـبــــهی آصــف دوران بــروم
ادامه مطلب